Peti Festival drame i pozorišta balkanskog kulturnog prostora “Teatar na raskršću”, drugo takmičarsko veče. “Mister Dolar”, Branislava Nušića, režija: Miloš Lolić, Narodno pozorište Beograd.
Izmeštajući vodviljsku formu u posve savremeni socijalni ambijent, ali ne i samu suštinu kasnog Nušićevog komada, “Mister dolar”, reditelj Miloš Lolić nije se libio da na scenu Narodnog pozorišta u Beogradu postavi mini-spektakl i nakon jednog veka od nastanka ovog komada pokuša da se još jednom naruga naravima društva i posrnulom pojedincu, koji je i izdanak tog društva i pokretač malignih procesa unutar njegovih odnosa, svedenih na trku za novcem, površnim sjajem i ispraznim zadovoljstvima. Nakon uvodnih scena, nije bilo dileme da će se novo viđenje Nušićeve komedije lakog zapleta odvijati u formi tehno/rejv događaja. Malograđanski svet – gomila smešnih precioza, nije više samo frivolna bulevarska klika, ona sada u transponovanoj verziji predstavlja bezobličnu gomilu koja se nemušto tiska u grotesknim i hiperbolično definisanim kostimima, u jednom te istom ritmu elektronske muzike. Kao da u jednoličnom gibanju i zaglušujućem divljanju ritam mašine, čiji se decibeli slivaju sa narkotičnim eskapizmom aktera, tako karakterističnim za postmodernu zabavu početkom XXI veka, nestaju i poslednje mogućnosti da se komunikacija među (ozvučenim) likovima prenese i do gledaoca. Atmosfera je zaglušujuća, te od scenskog govora do gledaoca dopiru samo otpali delovi komunikacije koja se odvija mnogostruko, udvojeno ili polifono. Scenografija je jednoznačna – ogromna piramida (propustljiv scenski prostor), preuzeta sa novčanice od jednog dolara. Zarubljene piramide – oznake elitnih polu-tajnih društvenih krugova i salonske pepeljare, i to bi bilo sve od dekora i rekvizite. Minimalistički, ali dovoljno da posvedoči atmosferu metamfetaminske zabave u kojoj se tanušni habitus likova menja isključivo po logici jednog jedinog motiva – novca.
Sem vizuala, koji nesumnjivo usmerava i oblikuje percepciju gledaoca, kao i osnovne ideje da bulevarski okvir scenskog dešavanja bude zamenjen (transrodnom) rejv žurkom i sugestivnim plesnim deonicama, postavlja se pitanje kako se konačno odvijaju komunikacijski procesi u ovoj zapretanoj rediteljskoj postavci. Čini se, sa ipak ne dovoljno pažnje, budući da glavni lik, intrigant Matković (Radovan Vujović) radnju sažima više puta u ad spectatores formi, dakle prema proscenijumu u gledalište. Na koga je adresovano ovo obraćanje, ako je činjenica da govor ostalih likova nije koncipiran kao komunikacija, već nešto protivno tome i ne dopire do gledaoca u istoj formi? Zašto se narušava ideja (nepovredivosti) “četrvrtog zida” ako u osnovi rediteljske zamisli stoji upravo udaljavanje od svake artikulisanije komunikacijske forme koja je usmerena prema kontinualnoj pažnji gledaoca? Da li je ovo razlog konačnog izostanka neophodnih značenjskih sublimacija i prilično površnog razrešenja intrige (kolektivno prebijanje Matkovića)? Zbog čega reditelj ipak nije uspeo da ubedljivijom mrežom interakcija među likovima opravda značenja i provokaciju malog tehno-spektakla, u čijoj zavodljivoj i opskurnoj senci ostaju brojni mogući aspekti dubljeg identifikovanja gledaoca sa ponuđenim (skorojevićskim) modelom scenske stvarnosti? U finišu predstave, koja ipak ostavlja samo određeni vizuelni utisak, mogla bi biti postavljena ova, ali i neka druga pitanja upućena pre svega reditelju Loliću i dramaturgu predstave (Periša Perišić).
Ostale uloge u predstavi tumače Nedim Nezirović, Teodora Dragićević, Iva Milanović, Aleksandar Vučković, Kalina Kovačević, Aleksandar Srećković Kubura, Vaja Dujović. Autorski tim predstave čine Miraš Vuksanović (scenograf), Marija Marković Milojev (kostimograf), Nevena Glušica (kompozitor muzike) i Irena Maksimović (koreografija dens-grupe).
